• SUBSCRIBE
  • FACEBOOK
  • TWITTER

Spis Treści

Posts by category

  • Nasi partnerzy:

    Jeszcze kilka lat temu praca zdalna była przywilejem nielicznych branż i stanowisk. Kojarzyła się głównie z freelancerami, programistami i specjalistami, którzy mogli wykonywać swoje obowiązki z laptopem na kolanach, z dowolnego miejsca na świecie. Pandemia sprawiła jednak, że praca zdalna stała się masowym eksperymentem społecznym. Dziś, gdy sytuacja epidemiologiczna się zmieniła, coraz częściej zadajemy sobie pytanie: co zostało nam z tamtej rewolucji i dokąd zmierzamy? Elastyczność czy pułapka dostępności 24/7? Najczęściej podkreślaną zaletą pracy zdalnej jest elastyczność. Możliwość dopasowania godzin pracy do własnego rytmu dnia, do obowiązków rodzinnych, do czasu dojazdu dzieci do szkoły czy własnej aktywności fizycznej wydaje się ogromnym plusem. Wielu pracowników mówi, że po raz pierwszy w życiu poczuło, że to praca dopasowała się do nich, a nie odwrotnie. Z drugiej strony, brak jasnej granicy między pracą a życiem prywatnym stał się jednym z najczęściej wskazywanych problemów. Gdy biuro przenosi się do salonu albo sypialni, pokusa, by „tylko na chwilę” zajrzeć do maila o 22:30, rośnie z każdym dniem. Z czasem to, co miało być elastycznością, przeobraża się w nieustanną gotowość i poczucie, że „zawsze trzeba być online”. Co mówią dane i eksperci? Firmy, które przeszły na model hybrydowy, zaczęły intensywnie badać efekty pracy zdalnej: produktywność, satysfakcję pracowników, rotację kadr. W wielu raportach pojawia się podobny wniosek – jeśli praca zdalna jest dobrze zorganizowana, może być równie efektywna, a czasem nawet skuteczniejsza niż praca w biurze. Warunkiem jest jednak jasna komunikacja, autonomiczność pracowników, dobra infrastruktura technologiczna oraz zaufanie. Jak zwraca uwagę jeden renomowany magazyn branżowy kluczowym czynnikiem nie jest sama lokalizacja pracownika, lecz jakość procesów w firmie. Jeżeli projekt od lat opiera się na niejasnych zadaniach, braku priorytetów i mikrozarządzaniu, przejście na tryb online tylko uwypukli te problemy. Z kolei tam, gdzie panowały przejrzyste zasady, praca zdalna często okazała się impulsem do dalszej profesjonalizacji i automatyzacji zadań. Nowe kompetencje: samodyscyplina, komunikacja, asertywność Praca zdalna wymaga innego zestawu kompetencji niż praca stacjonarna. Owszem, w biurze również trzeba być zorganizowanym, ale to środowisko w naturalny sposób „wymusza” pewne zachowania: przyjście na określoną godzinę, obecność na spotkaniach, kontakt z zespołem. W domu wiele z tych struktur znika – pozostaje kartka, kalendarz, aplikacja do zadań i… silna wola. Pracownicy, którzy dobrze odnaleźli się w pracy zdalnej, na ogół: potrafią realnie ocenić swoje możliwości czasowe, jasno komunikują, kiedy są dostępni, a kiedy nie, nie boją się pytać i doprecyzowywać oczekiwań, stawiają granice – również wobec przełożonych i współpracowników. Warto podkreślić, że są to umiejętności, których można i warto się uczyć. Wielu coachów, psychologów i trenerów biznesu rozwija dziś właśnie programy rozwojowe pod kątem efektywnej pracy hybrydowej i zdalnej. Biura przyszłości: mniej biurek, więcej przestrzeni do spotkań Zmienia się także sama rola biura. Coraz częściej mówi się, że nie jest ono już miejscem, gdzie „się pracuje”, ale miejscem, gdzie „się spotyka”. Firmy inwestują w przestrzenie do współpracy: sale warsztatowe, strefy kreatywne, wygodne miejsca do nieformalnych rozmów. Klasyczne open space’y pełne równo ustawionych biurek powoli odchodzą do lamusa. Biuro staje się miejscem budowania relacji, wymiany wiedzy, twórczej burzy mózgów, a nie tylko lokalizacją, do której codziennie trzeba dojechać. Taki model wymusza jednak dobre planowanie: jeśli zespół spotyka się w biurze dwa dni w tygodniu, to te dni powinny być przeznaczone przede wszystkim na działania, które wymagają wspólnej obecności. Dokąd zmierzamy? Raczej nie wrócimy już do świata, w którym praca zdalna była tylko egzotycznym dodatkiem. Wiele firm przekonało się, że hybrydowy model jest po prostu rozsądny: łączy zalety elastyczności z możliwością budowania zespołowości twarzą w twarz. Jednocześnie pracownicy, którzy raz doświadczyli pracy bez codziennych dojazdów i bez „odbicia karty” o 8:00, niechętnie wracają do dawnych realiów. Przyszłość pracy zależy więc od naszej dojrzałości: umiejętności tworzenia mądrych zasad, stawiania granic, dbania o relacje mimo fizycznej odległości. Jeśli nam się to uda – praca zdalna i hybrydowa może stać się nie tylko wygodą, ale realnym krokiem w stronę zdrowszego, bardziej świadomego stylu życia.